با سلام.این وبلاگ جهت آشنایی هر چه بیشتر با قرآن طراحی شده است.

 بنام خدای زیبایی ها

بوي باران؛ بوي سبزه، بوي خاك؛

        شاخه هاي شسته، باران خورده، پاك؛

                   آسمان آبي و ابر سپيد، برگ هاي سبز بيد؛

                           عطر نرگس، رقص باد، نغمه شوق پرستوهاي شاد؛                                نرم نرمك مي رسد اينك بهار....

                                          سال نو مبارك

بنام او که جانمان در دستش است

شوری 18):کسانی که به قیامت ایمان ندارند،شتابزده آن را می خواهند و کسانی که ایمان آورده اند از آن هراسناکند و می دانند که آن حق است.بدان که آنان که در مورد قیامت تردید می ورزند،قطعا در گمراهی دور و درازی اند.

۱)عده ای بسیار با احتیاط گام بر می دارند و از آن حراسناکند و سعی می کنند در این فاصله بین زندگی این دنیا تا مرگ از لحظه به لحظه زندگی بهره بگیرند.اینان احساس می کنند که لحظه به لحظه به بن بست زندگی نزدیک می شوند و باید کوچ کنند.....

۲)عده ای دیگر آن را در نظر خود دور می پندارند و از آن غفلت می کنند.اینان احساس می کنند که راه رسیدن به قیامت مثل جاده ای همواری است که انتهای آن جایی است که به چشم نمی آید و می گویند:"حالا حالاها وقت داریم!".

۳)عده ای هم به آن ایمان ندارند و از روی استهزاء می گویند: "پس این  قیامت کی برپا خواهد شد؟ ما مشتاقانه در انتظارش هستیم!".

متاسفانه اینان نمی فهمند و در گمراهی خود فرو ر فتند.

بدرود.

بنام خداوند هستی آفرین

دو "من" در زندگیمان نقش ایفا می کنند.

یک "من" بیرون که همیشه با یک عقل حسابگر کار می کند و سرش در آخور خود  بند است و روز به روز پوست کلفت تر می شود،گوشتش زیاد می شود و چربی می بندد.

"من" دیگر ، "من" وجودی است که:

-->در راه یک هدف از تمام منافع و خویش می گذرد و لذت را که احتیاج بدن است نابود می کند و رنج را می پذیرد.

-->برای یک ایده آل و موقع انتخاب، دیگری را بجای خودش انتخاب می کند.

-->خود را ترک می کند،فدا می کند و شهادت و مرگ را برای یک ایده آل و یک ارزش و یک ایمان انتخاب می کند.

-->برای زندگی دیگران و برای اینکه دیگری زنده بماند خود را فدا می کند.

-->برای زنده ماندن یک فکر،نابودی خویش را بدست خویش در کمال شعور و آگاهی و آزادی انتخاب می کند.

گاهی اوقات آنقدر به "من" اولی بها می دهیم که انسان درونمان("من" دوم) دائما  کوچک و لاغر و ضعیف می شود و در نهایت آن را خفه می کند و از آن جز خاطره چیزی دیگر باقی نمی گذارد(یعنی انسایت بر باد رفته!).

اما خدایی که این "من" ها را بوجود آورده چه نظری دارد؟

شمس آیات 7 تا 10:قسم به نفس و آنکس که آن را درست کرد سپس راه درست و نادرست را به او نشان داد که هرکس آن را پاک گردانید(به "من" وجودی توجه کرد) قطعا رستگار گردید و هرکس آلوده اش ساخت(تنها به "من" اول پرداخت) قطعا می بازد!.

می گوید:رستگار دهقانی شد که بذر آن خویشتن خویش که در زیر کود و خاک مدفون شده را پرورش داد و رویاند و کسی که این بذر را در اندام خویش پنهان داشت،خود را تباه کرد.

 کمی با خود فکر کنیم! ما کدامیک از "من" ها را در خود پرورش داده ایم؟

-------------------------------------برگرفته از سخنان دکتر شریعتی----------------------------------------

بدرود.